Lekcja szycia dla niestarannych Agnieszka Krawczyk recenzja (klub dobrych przyjaciól tom 2)

“

„Było to smutne i dołujące, a jednocześnie zrozumiała, że uświadomienie sobie, że kręci się w tym zaklętym młynku beznadziejnych pragnień, w jakiś sposób ją wyzwalało. Czego jej brakuje, żeby spełnić swoje marzenia, czego najbardziej chce?”

Autor/autorka Agnieszka Krawczyk

Wydawnictwo Wydawnictwo Literackie

Liczba stron 353

Gatunek literatura obyczajowa

„Lekcje szycia dla niestarannych” – Agnieszka Krawczyk

Dzisiaj przychodzę do Was z książką, która porusza bardzo ważne tematy, a jednocześnie pozwala dostrzec, ile dobrego możemy dać sobie nawzajem. Jak wiecie, lubię historie bliskie życiu, w których mogę przyjrzeć się bohaterom, ich relacjom i temu, z czym próbują sobie poradzić. W „Lekcjach szycia dla niestarannych” Agnieszka Krawczyk poświęca tym sprawom wiele uwagi. I właśnie za to najbardziej cenię tę powieść.

Poznajemy Igę, której życie zmieniło się po tragicznej wyprawie w góry. Jej siostra pozostaje w śpiączce, a ona sama zmaga się z depresją i poczuciem winy. Do tego dochodzą oskarżenia ze strony najbliższych. Trudno odzyskać choć odrobinę spokoju, kiedy człowiek sam bez końca się obwinia, a wokół słyszy kolejne zarzuty. W takim momencie zastajemy bohaterkę — wycofaną, cierpiącą, coraz bardziej samotną.

Bardzo doceniam sposób, w jaki autorka pokazuje jej codzienność. Wstanie z kanapy, przygotowanie jedzenia czy myśl o powrocie do pracy stają się ogromnym wyzwaniem. Nawet zainteresowanie koleżanki wywołuje sprzeczne uczucia. Iga jest wdzięczna za troskę, ale jednocześnie chciałaby, żeby wszyscy dali jej spokój. Właśnie takie szczegóły pozwalają lepiej ją zrozumieć. Ważna jest dla mnie również obecność wątku terapii i leczenia.

Łatwo ocenić czyjeś zachowanie. Znacznie trudniej zatrzymać się i zapytać, co się za nim kryje.

Historia Igi przypomina, jak niewiele czasami wiemy o drugim człowieku. Widzimy rozdrażnienie, milczenie, odmowę spotkania. Nie zawsze dostrzegamy, ile wysiłku kosztuje go przetrwanie kolejnego dnia. Cieszę się, że autorka podejmuje temat kryzysu psychicznego i trudności w radzeniu sobie z emocjami. Takie historie są potrzebne, bo pomagają spojrzeć na cudze zachowanie z większą cierpliwością.

Dużo do przemyślenia dają również relacje rodzinne. Od najbliższych zwykle oczekujemy zrozumienia, szczególnie wtedy, gdy dzieje się coś złego. Tym bardziej boli, kiedy to właśnie z ich strony przychodzą oskarżenia. Patrząc na sytuację Igi, trudno nie zastanowić się nad odpowiedzialnością za słowa wypowiadane w złości, strachu czy bezradności. Przecież one zostają z drugim człowiekiem także wtedy, kiedy rozmowa już dawno się skończyła.

Ogromnie podoba mi się też wątek inicjatyw społecznych. Aleksandria interesuje się potrzebami mieszkańców, pojawia się sąsiedzka wymianka, są warsztaty szycia. Niby zwyczajne pomysły, a ile mogą zmienić! Dają okazję, żeby wyjść z domu, poznać kogoś, porozmawiać przy wspólnym zajęciu. Dla osoby samotnej już sama świadomość, że ma dokąd pójść i spotka tam znajome twarze, może znaczyć bardzo wiele.

Chciałabym, żebyśmy częściej dostrzegali wartość takich miejsc i ludzi, którym chce się je tworzyć.

Agnieszka Krawczyk świetnie pokazuje, że za organizacją zajęć czy sąsiedzkiego spotkania stoją konkretne ludzkie potrzeby. Ktoś szuka towarzystwa, ktoś chciałby nauczyć się czegoś nowego, a ktoś potrzebuje powodu, żeby przełamać własne wycofanie. Wspólne działanie daje przestrzeń, by znajomości mogły rozwijać się powoli, bez konieczności opowiadania od razu całego swojego życia.

Moje krótkie podsumowanie

Chciałabym, żebyśmy częściej dostrzegali wartość takich miejsc i ludzi, którym chce się je tworzyć.

Agnieszka Krawczyk świetnie pokazuje, że za organizacją zajęć czy sąsiedzkiego spotkania stoją konkretne ludzkie potrzeby. Ktoś szuka towarzystwa, ktoś chciałby nauczyć się czegoś nowego, a ktoś potrzebuje powodu, żeby przełamać własne wycofanie. Wspólne działanie daje przestrzeń, by znajomości mogły rozwijać się powoli, bez konieczności opowiadania od razu całego swojego życia.

★★★★★

Moja ocena: 5/5

Dziękuję Wydawnictwu Literackiemu za egzemplarz „Lekcji szycia dla niestarannych” oraz za zaufanie i współpracę. Cieszę się, że mogłam poznać tę historię i podzielić się z Wami refleksjami o tym, jak wiele znaczą życzliwość, bliskość i wzajemne wsparcie.

Zaczytana Ola