„Pragnienia panny Julii” Weroniki Banasik – recenzja książki

“

„Największa odwaga to być sobą, mimo że świat próbuje przypisać Ci inną rolę.”

Autor/autorka Weronika Banasik

Wydawnictwo Novae Res

Liczba stron 370

Gatunek literatura obyczajowa

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki, która kusiła mnie już od samego momentu premiery. Mowa o powieści „Pragnienia panny Julii”, która zabiera nas w podróż do wiktoriańskiej Anglii. Jak wiecie, uwielbiam klimatyczne opowieści z tamtej epoki, dlatego z ogromną ciekawością i dużymi nadziejami zasiadłam do lektury. Czy było warto? I tak, i nie – ale o tym za chwilę.

Fabuła skupia się wokół losów trzech sióstr, które stają u progu dorosłego życia w świecie rządzącym się sztywnymi konwenansami. Autorka rzuca nas w sam środek dusznej, XIX-wiecznej rzeczywistości, gdzie każda z dziewcząt ma zupełnie inne wyobrażenie o miłości, obowiązkach i szczęściu. Poznajemy je w kluczowym momencie, gdy ich dotychczasowy, bezpieczny świat zaczyna się chwiać, a na horyzoncie pojawiają się dorosłe decyzje: 

Luci – najstarsza z sióstr, to ostoja tradycji. Spełnia swoje największe, wpajane od dziecka pragnienie i z nadzieją wchodzi w rolę żony. Szybko jednak przekonuje się, że idealny obraz małżeństwa kreowany przez społeczeństwo brutalnie zderza się z rzeczywistością, a bycie panią domu wymaga uległości i ciągłych kompromisów kosztem własnego „ja”. 

Joe – najmłodsza, niepoprawna romantyczka. Żyje z głową w chmurach i wciąż wierzy w miłość rodem z wielkich romansów: namiętną, idealną i zdolną odmienić całe życie. Autorka pokazuje jej bolesne dorastanie, gdy młodzieńcze złudzenia zostają wystawione na próbę przez pragmatyczny świat aranżowanych małżeństw i salonowych gierek.

Julia – tytułowa bohaterka i najbardziej wyrazista postać. Julia marzy o czymś znacznie większym niż tradycyjne zamążpójście. Pragnie niezależności oraz kariery pisarki. Z każdym dniem coraz odważniej kwestionuję zasady świata, w którym kobieta po ślubie staje się w zasadzie własnością męża, tracąc prawo do decydowania o sobie. Julia pisze pod pseudonimem, ukrywa swoje rękopisy i podejmuje cichą walkę o prawo do własnego głosu.

Wszystkie trzy siostry już wkrótce przekonają się na własnej skórze, jak wysoką cenę mają marzenia w świecie, który nie toleruje indywidualizmu. Czy odnajdą szczęście tam, gdzie się go spodziewały? A może los zmusi je do wyborów, które wywrócą ich dotychczasowe życie do góry nogami?

Moje krótkie podsumowanie

„Pragnienia panny Julii” to poprawnie napisana, niezwykle klimatyczna powieść z ważnym przesłaniem o sile kobiet i walce o własną tożsamość. Myślę, że fani bardzo niespiesznych, mocno opisowych sag historycznych będą nią zachwyceni. Jeśli jednak szukacie dynamicznej akcji i emocji, które nie pozwolą Wam zasnąć, możecie poczuć się odrobinę znużeni – tak jak ja.

Muszę oddać autorce jedno: doskonale potrafi oddać klimat wiktoriańskiej Anglii. Opisy salonów, realiów społecznych i dylematów moralnych, przed którymi stały ówczesne kobiety, są bardzo dopracowane. Głównym motywem książki jest piękne i mądre hasło: „Największa odwaga to być sobą, mimo że świat próbuje przypisać ci inną rolę” – i ten bunt Julii przeciwko systemowi naprawdę mnie urzekł.

Niestety, mimo świetnego tła historycznego, w trakcie czytania miałam jeden spory problem. Moje myśli bezustannie odpływały do codziennego życia. Książka okazała się dla mnie nieco zbyt rozwlekła. Ogromna liczba opisów i momentami nużące tempo sprawiały, że po prostu traciłam zainteresowanie tą historią. Chwilami czułam się tak, jakbym czytała szkolną lekturę, przez którą muszę się powoli przedzierać, zamiast czerpać czystą przyjemność z czytania.

Czytaliście już tę pozycję? A może macie ją w planach? Dajcie znać w komentarzach, jakie są Wasze ulubione książki osadzone w tamtej epoce!

★★

Moja ocena:2/5

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Novae Res

Zaczytana Ola